Lordoza – co to?

Lordoza to naturalne wygięcie kręgosłupa do przodu, występujące w odcinku szyjnym i lędźwiowym. Fizjologiczna lordoza umożliwia utrzymanie prawidłowej postawy ciała, a także odpowiada za amortyzację sił działających na kręgosłup. Problem pojawia się w momencie, gdy wygięcie staje się zbyt pogłębione lub spłycone – wtedy mówimy o lordozie patologicznej. W tym artykule wyjaśniamy, czym jest lordoza, jakie są jej typy, przyczyny zaburzeń i możliwości leczenia.

Z tego artykułu dowiesz się:

• Lordoza – co to jest? Podstawy anatomii i biomechaniki kręgosłupa
• Lordoza lędźwiowa – co to jest? Charakterystyka i objawy kliniczne
• Lordoza lędźwiowa pogłębiona – przyczyny, mechanizm powstawania, leczenie
• Lordoza lędźwiowa pogłębiona – leczenie
• Lordoza lędźwiowa spłycona – co to jest? Jak ją rozpoznać?
• Lordoza – diagnostyka i znaczenie oceny postawy
• Rola profilaktyki w zachowaniu fizjologicznej lordozy
• Podsumowanie

Lordoza – co to jest? Podstawy anatomii i biomechaniki kręgosłupa

Lordoza to jedno z czterech fizjologicznych wygięć kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej. Obok kifozy (łukowatego wygięcia ku tyłowi), umożliwia utrzymanie równowagi podczas stania i poruszania się. Fizjologiczna lordoza występuje w odcinkach szyjnym i lędźwiowym. Jej obecność jest niezbędna dla prawidłowego rozkładu obciążeń na dyski międzykręgowe, stawy międzywyrostkowe i więzadła. Zaburzenia w obrębie lordozy często towarzyszą innym deformacjom, takim jak skolioza czy kifoza, a także są powiązane z dolegliwościami bólowymi i ograniczeniem ruchomości. Patologiczne zmiany w zakresie lordozy to:

• lordoza lędźwiowa pogłębiona – nadmierne wygięcie kręgosłupa w odcinku lędźwiowym;
• lordoza lędźwiowa spłycona – zniesienie naturalnej krzywizny, co może prowadzić do usztywnienia i przeciążenia.

Lordoza lędźwiowa – co to jest? Charakterystyka i objawy kliniczne

Lordoza lędźwiowa co to jest? To pytanie zadaje sobie wiele osób, które zaczynają odczuwać dolegliwości w dolnym odcinku pleców. W praktyce medycznej mówimy o niej wtedy, gdy krzywizna lędźwiowa odbiega od fizjologicznej normy – zarówno w kierunku pogłębienia, jak i spłycenia. Zmiany w obrębie tego wygięcia mogą wpływać nie tylko na funkcjonowanie kręgosłupa, ale także na cały układ ruchu, prowadząc do przeciążeń, zmiany ustawienia miednicy czy kompensacyjnych deformacji. Do typowych objawów należą:

• przewlekły ból w okolicy lędźwiowej;
• napięcie mięśni grzbietu i pośladków;
• ograniczenie ruchomości w odcinku lędźwiowym;
• zaburzenia chodu i postawy;
• uczucie sztywności lub niestabilności kręgosłupa.

Lordoza lędźwiowa pogłębiona – przyczyny, mechanizm powstawania, leczenie

Lordoza lędźwiowa pogłębiona to jedna z najczęściej diagnozowanych deformacji. Może mieć charakter pierwotny – wynikający z predyspozycji anatomicznych – lub wtórny, związany z nieprawidłowymi wzorcami ruchowymi, wadami postawy, a nawet zmianami zwyrodnieniowymi. Pogłębienie wygięcia kręgosłupa w odcinku lędźwiowym zaburza równowagę biomechaniczną całej sylwetki, prowadząc do przeciążeń, które w dłuższej perspektywie mogą wywoływać dolegliwości bólowe oraz ograniczenia ruchomości. Lordoza lędźwiowa pogłębiona rozwija się najczęściej w wyniku przewlekłych obciążeń lub nieleczonych dysfunkcji w obrębie miednicy i dolnych partii tułowia. Do głównych przyczyn zalicza się:

• osłabienie mięśni brzucha;
• przykurcz mięśni zginaczy bioder (np. m. biodrowo-lędźwiowego);
• nadmierną masę ciała i przesunięcie środka ciężkości;
• siedzący tryb życia i brak aktywności fizycznej;
• ciążę – jako stan fizjologiczny zwiększający przodopochylenie miednicy.

Lordoza lędźwiowa pogłębiona – leczenie

W przypadku takiej deformacji jak lordoza lędźwiowa pogłębiona, leczenie opiera się przede wszystkim na wzmacnianiu mięśni głębokich tułowia, mobilizacji tkanek miękkich oraz reedukacji posturalnej. Rehabilitacja kręgosłupa musi być prowadzona przez doświadczonego fizjoterapeutę i dopasowana do potrzeb pacjenta. W przypadku silnych dolegliwości bólowych lub zmian strukturalnych możliwe jest wdrożenie leczenia farmakologicznego oraz czasowe odciążenie struktur kręgosłupa. Kluczowe działania obejmują:

• trening kontroli motorycznej i stabilizacji centralnej (core stability);
• rozluźnianie mięśni zginaczy bioder i prostowników grzbietu;
• wzmocnienie mięśni brzucha, pośladkowych i mięśni dna miednicy;
• reedukację chodu i postawy;
• w niektórych przypadkach – terapię manualną oraz indywidualnie dobrane ćwiczenia.

Lordoza lędźwiowa spłycona – co to jest? Jak ją rozpoznać?

Zastanawiasz się: lordoza lędźwiowa spłycona, co to jest? To stan, w którym naturalna krzywizna lędźwiowa ulega zredukowaniu. Ten typ zaburzenia występuje często u osób z chorobami reumatycznymi, po długotrwałym unieruchomieniu lub u pacjentów po przebytych urazach. Zmniejszenie lordozy może być także skutkiem niewłaściwej terapii manualnej lub nadmiernego rozciągania tkanek miękkich bez kontroli motorycznej. W planowaniu terapii należy uwzględnić inne deformacje osi ciała oraz współistniejące schorzenia ortopedyczne. Choć lordoza lędźwiowa spłycona może się wydawać mniej niebezpieczna niż pogłębienie, w rzeczywistości wiąże się z takimi konsekwencjami jak:

• wzrost sztywności w odcinku lędźwiowym;
• przeciążenie sąsiednich segmentów kręgosłupa;
• zmniejszenie amortyzacji podczas ruchu;
• ryzyko wystąpienia dyskopatii.

Lordoza – diagnostyka i znaczenie oceny postawy

Właściwa diagnostyka stanowi podstawę skutecznego leczenia, a jej brak może prowadzić do przewlekłych dolegliwości bólowych i rozwoju wtórnych kompensacji. Ważnym elementem jest również określenie współczynnika przodopochylenia miednicy oraz ocena równowagi mięśniowej. Nierzadko lordozie towarzyszą zmiany w obrębie odcinka piersiowego (kifoza) i krzyżowo-biodrowego, co wpływa na całą biomechanikę ruchu. Diagnostyka obejmuje:

• badanie kliniczne w postawie stojącej i leżącej;
• testy funkcjonalne układu mięśniowo-powięziowego;
• analizę chodu;
• badania obrazowe (RTG, MRI) w celu oceny kątów krzywizn.

Rola profilaktyki w zachowaniu fizjologicznej lordozy

Fizjologiczna lordoza rozwija się u człowieka w sposób naturalny – od około 1. roku życia. Wszelkie odchylenia od normy wymagają specjalistycznej diagnostyki oraz indywidualnie dobranej terapii. Utrzymanie fizjologicznej lordozy możliwe jest dzięki odpowiednio dobranej aktywności fizycznej, ergonomii pracy oraz kontroli postawy. Wdrożenie profilaktyki na wczesnym etapie pozwala ograniczyć ryzyko rozwoju patologicznej lordozy oraz powiązanych z nią dolegliwości. Szczególną uwagę warto zwrócić na dzieci i młodzież w okresie intensywnego wzrostu. Do działań profilaktycznych zaliczamy:

• regularny trening wzmacniający mięśnie głębokie;
• dbanie o mobilność bioder i kręgosłupa;
• unikanie długotrwałego siedzenia bez przerw;
• odpowiedni dobór materaca i ergonomiczne krzesło;
• świadomość posturalną podczas codziennych czynności.

Podsumowanie

Lordoza to fizjologiczne wygięcie kręgosłupa, które – przy zachowaniu właściwej struktury – pełni istotną rolę w utrzymaniu postawy i ochronie struktur kostno-stawowych. Zaburzenia takie jak lordoza lędźwiowa pogłębiona lub lordoza lędźwiowa spłycona powinny być rozpoznawane i leczone we współpracy ze specjalistami. Właściwa diagnostyka, celowana terapia oraz profilaktyka pozwalają skutecznie wspierać zdrowie kręgosłupa i jakość życia pacjentów. Jeśli zmagasz się z dolegliwościami kręgosłupa, skorzystaj z profesjonalnej pomocy zespołu Neuroport – Ośrodka Rehabilitacji Neurologicznej i Ortopedycznej, gdzie otrzymasz indywidualnie dopasowaną opiekę i skuteczne wsparcie terapeutyczne.